Recentelijk was ik terug bij mijn oude liefde. Het was zonder overdrijven, magisch. Het is waar wat de clichés beweren: oude liefde roest niet. Er hoort een zinnetje bij, weet ik nu: ‘oude liefdes zijn de mooiste, want ze zitten het diepst in je ziel’. Dat gaat over je ouderlijk gezin, welzeker, maar ook over de liefdes die het eerst daarna komen, mits ze groots en meeslepend zijn geweest. Ik bof dat ik weet hoe het voelt.
Je denkt dat ze voorbijgaan, maar dat gaan ze niet. Ze blijven en ook als je ze achter laat, dan lopen ze met je mee de rest van je leven. Dat is wat ik in ieder geval voelde afgelopen maand. Ik liep mijn levenspad terug en bewandelde oude en lange slingerpaden omhoog en naar beneden. Velen liepen er voor en met mij. Ik zag de verschillen tussen toen en nu, maar ik voelde vooral dat wat er niet veranderd is. Wat wel veranderd bleek, leek ik zelf.
Lopend over diezelfde paden, beleefde ik mijn oude energie. Was die hierachter gebleven of kun je jezelf in je verleden ontmoeten? Sommige verbindingen doen het en dat stopt niet door een onderbreking in tijd. Ik sprak met mensen van toen, maar ook uit de nieuwe tijd. Ik zag dat het helemaal anders is, dan dat het was. Ik begreep dat als onderhoud achterwege blijft, dat je dan ook de eerste tijd weer even aan je relatie moet werken. Maar toen ineens, ergens zittend, voelde ik dezelfde energie van toen. Ik keek naar de lichtshow, het kortere vuurwerk, ik luisterde naar de muziek die anders was dan toen. Onveranderd was de geur van de baai waar ik toen ook uren naar had gekeken. Wachtend op een bus, of anderszins kijkend naar de bergen in de verte die zulk mooi licht over zich heen hadden dat ik niet eerder gezien had. Gelijk was ook het gevoel van thuis, ergens horen, de weg weten ook al is er veel veranderd, en het besef van verankering.
De Liefde bleek de afgelopen jaren vergaan, door gebrek aan onderhoud. Dus heb ik een dagdeel gekeken naar het gat dat ze achter liet. Er is zoveel veranderd, zoveel verbindingen verbroken, maar energieën gaan waar ze niet zouden kunnen zijn. Was het mijn eigen energie die me vertelde waar ik moest zijn? Werd ik geholpen door de energie van De Liefde die vergaan was? Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat ik vanuit een diep besef op de plek kwam waar ik die avond moest zijn en daar een ontmoeting had die de bedoeling was.
Deze ontmoeting, die zo onbeduidend had kunnen zijn als ik niet had geweten dat ik thuis was, geeft richting in een tijdperk dat een van de ankers uit mijn leven gelicht is. En dat is geen lichte kost. Misschien omdat ik daardoor ben teruggekeerd naar mijn verleden, dat ik het bewustzijn had om goed te zien- niet kijken, maar zien- om te horen en luisteren tegelijk, om mijn benen te laten lopen zonder te denken, ik weet het niet. Het maakt in ieder geval dat ik nieuwe richting vond. Vaag? Mistig? Onduidelijk? Haarscherp, met evenveel laagjes als de liefde en het zicht op de bergen.
Ontdek meer van Pamela Guldie
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.