It’s a rough sea

Er zijn veel mensen aan het roeien op de oceanen. De drukte en overbevolking ontvlucht, op zoek naar avontuur, bezinning of publiek? Ik weet het niet. Die tochten zijn heel makkelijk te ontdekken dankzij de ‘koekjes’ op het internet. Velen roeien, sommigen zeilen, allemaal doen ze zo ongeveer live verslag van hun golfbrekende reis. Buitengewoon boeiend. Hoge golven, ontberingen, angst, vermoeidheid, wanhoop, het passeert allemaal levensecht de revue met behulp van moderne elektronica waarvan de energie onuitputtelijk lijkt. Maar er is allerlei voedsel, krachtvoedsel, er zijn sponsors en er is redding nabij.

Ondertussen puzzel ik op de reis van De Liefde over met name de Stille oceaan. Het logboek is namelijk verloren gegaan dus er is niet echt een bron. Het Geloof is gekeerd aan het eind van de straat van Magellaan, de Trouw en de Blijde Boodschap zijn ook ergens rond dat punt uit het oog verloren, alleen De Hoop en De Liefde zijn nog verbonden in hun tocht naar Azië.

Maar er is geen logboek meer om me vertellen wat er is gebeurd. Er zijn geen mensen om te interviewen die het hebben beleefd. Er zijn wat brieven, maar die zijn van jaren daarna, en daarbij wordt verteld wat herinnerd mag worden. Er is weinig houvast.

Ondertussen wandel ik onverminderd door mijn buiten met de viervoeter, pogend om de puzzelstukken van De Liefde goed te leggen en dat valt niet mee. ‘It’s a rough sea’ zoals de kapitein in Kaapverdië zei na het tochtje met mijn reismaatje op de vomit express. Die ‘rough sea’ lijkt maar niet te stoppen. In de aanloop naar de dag waarop twee jaar geleden ineens een waanzinnig groot stuk van ons heden abrupt verleden werd, worstel ik met de stappen van mijn wandeltochten omdat er opnieuw verleden dreigt.

Ik houd me vast aan de lijdensweg van de bemanning van De Liefde. Na de kust van het westen van Zuid-Amerika voeren De Hoop en De Liefde samen verder. Verbonden in hun reis, vastbesloten om het einddoel, China, Japan te halen. Maar onderweg is ook De Hoop vergaan. Daar bevind ik me ongeveer nu in mijn zoektocht. Het is onduidelijk waar en hoe precies De Hoop verging. Heel misschien is De Hoop naar een klein eiland gevaren, maar ik heb het nog niet gevonden. Globaal is de plek van vergaan duidelijk en daar moet ik het voor nu mee doen.

Dus blijven lopen, doorroeien op de rough sea, misschien ook blijven hopen op het puzzelstukje, maar vooral richten op het halen van de kust. Dat moet kunnen. Want alleen De Liefde heeft het gehaald. Misschien omdat De Liefde niet alleen de grootste is maar ook de meest wijze. Ten slotte was de oude naam van De Liefde de Erasmus.

Toch zei het Bijbelvers het al ver voor Erasmus kwam:

Dit is wat blijft: geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde (1 Kor. 13:13).

Dus daar houd ik me op mijn rough sea aan vast.